Zielone zbocza i ogrody pełne kwiatów tworzą scenerię, która sprawia, że Kokotova hiža jest tak wyjątkowa. Dominuje tu życie w swojej najłagodniejszej formie, z brzęczeniem pszczół, szeptem liści i spojrzeniem sięgającym daleko w dal, bez oczekiwań. Przestrzeń wokół Kokotova hiža została urządzona z poszanowaniem krajobrazu, czasu i tradycji, oddając hołd dawnym, chłopskim czasom, które ją ukształtowały. Każdy zakątek sprawia wrażenie, jakby był tu od zawsze. I tak jest. W samym sercu tego krajobrazu, pomiędzy lasem a widokiem, stoi stary drewniany dom. Zbudowany w 1952 roku, z miłością odnowiony kilka pokoleń później, bez pośpiechu i bez kompromisów. Siedem lat skrupulatnej renowacji nie po to, by dom stał się idealny, lecz by pozostał wierny sobie. Nie budowano tu niczego nowego, zachowywano to, co stare, z szacunkiem wobec tych, którzy ten dom wznosili z niczego. Nazwa pochodzi od pseudonimu rodziny, która go zbudowała: Kokoti. Ludzi, którzy, jak mówi wnuczka, „ze zgryzoty śpiewali” i zostali zapamiętani nie przez trud, lecz przez pieśń.

Wnętrze domu przywodzi na myśl dawne czasy. Każdy przedmiot znajduje się tu z jakiegoś powodu. Drewniany stół, kraciaste zasłony, krucyfiks na ścianie, stary zegar, pościel z babcinej szafy, każda rzecz ma swoją historię i żadna z nich nie domaga się uwagi, ale ją zdobędą. Podwórze tętni życiem, rozkwita, pełne jest małych scenek budujących atmosferę. Ławka w cieniu z widokiem, altana przy grillu, huśtawka dla dzieci, hamak dla tych, którzy najlepiej śpią pod gołym niebem. Wanna z hydromasażem pod drewnianą pergolą wpisuje się w ten rytm, ponieważ tu nie przychodzi się po to, by być widzianym, ale by choć na chwilę zapomnieć o wszystkim innym.

Kokotova hiža nie jest nowoczesna. I nie chce być. Jest ciepła, autentyczna i pełna ducha. Między dwiema górami. Nie naśladuje tradycji, ponieważ ona jest tradycją. Jej wartość nie leży w perfekcji, lecz w charakterze. W prostocie, która nie potrzebuje uzasadnienia. W poczuciu, że dotarło się do miejsca, gdzie nic nie krzyczy, ale wszystko mówi. I dlatego goście tu wracają. Bo nie chodzi o ucieczkę. Chodzi o powrót.